Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12486 K.2013/27056

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; lehine hükmedilen maddi tazminatın ve nafakaların miktarları ve manevi tazminat yönünden; davalı (koca) tarafından ise lehine hükmedilen maddi tazminatın ve nafakaların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuna uygun sebeplere ve özellikle davacı eş için takdir edilen yoksulluk nafakası ile çocuklar için hükmedilen iştirak nafakasının gelecek yıllarda ÜFE oranında artırıldığının anlaşılmasına göre, davalının bu yöne ve diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi, davacının da aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde bulunmamıştır.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.