Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12498 K.2013/27862

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusura ilişkin gerekçesi, tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı (kadın) yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Mahkemece taraflar "eşit kusurlu" kabul edilmişlerdir. Toplanan delillerden, davacının sürekli ve düzenli bir işi ve gelirinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175'nci maddesinin şartları davacı yararına gerçekleşmiştir. O halde davacı yararına, davalının mali gücüyle orantılı uygun miktarda yoksulluk nafakası tayin ve takdiri gerekir. Bu husus nazara alınmadan isteğin reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.