Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12500 K.2013/25937

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından her iki boşanma davası yönünden; davalı-davacı kadın tarafnıdan ise hükmün gerekçesi ve manevi tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; mahkemece af niteliğinde olduğu kabul edilen olaylardan sonra, davacı-davalı kocanın birlik görevlerini ihmal etmesine karşılık, davalı-davacı kadının da güven sarsıcı davranışlar içine girip birlik görevlerini ihmal ettiği; bu nedenle boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadının eşine göre daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Davacı-davalı kocanın boşanma davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşulları oluşmuştur. O halde; boşanmaya davacı-davalı kocanın boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davacı-davalı kocanın boşanma davasının reddi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.