Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/12569 K.2013/27875

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davacı-davalı kadın tam kusurlu kabul edilerek, davalı-davacı kocanın davasının kabulüyle, davacı-davalı kadının davası reddedilmişse de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-davalı kadının mahkemece kabul edilen kusurlu davranışları yanında, davalı-davacı kocanın da eşine karşı süreklilik arzeden biçimde fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün bulunmamasına göre, davacı-davalı kadının da davasının kabulü (TMK.md.166/1) ile tarafların boşanmasına karar verilecek yerde, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.