Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/13503 K.2013/26995

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, tarafların müşterek çocuğu 1.2.2009 doğum tarihli Y.'nin velayet hakkı boşanmaya neden olan olaylar gerekçe gösterilerek davalı babaya verilmiştir. Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme md.3. Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi md.l. TMK. md.339/1, 343/1, 346/1. Çocuk Koruma Kanunu md. 4/b) dır.

Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; boşanmadaki kusurları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Velayet, kamu düzenine ilişkin olduğundan tarafların kabulü de sonuç doğurmaz. Müşterek çocuk yaşı itibariyle ana bakım ve şefkatine muhtaçtır.

Davacı kadın müşterek çocuğun yaşı ve hastalığı nedeniyle bakıma muhtaç olduğunu, çocuğa fiilen bakan babaannenin bu ihtiyacı karşılayamayacağını ve çocuğun yaşadığı evin sağlıksız olduğunu iddia etmektedir.

Bu amaçla mahkemece 4787 sayılı kanunun 5. maddesi uyarınca görevlendirilecek uzman vasıtasıyla inceleme yapılması; tarafların ekonomik ve sosyal durumu ile çocuğa bakım olanakları konusunda bilgi toplanması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, gerçekleşecek sonucununa göre çocuğun velayetinin düzenlenmesi gerekir. Açıklanan yönler gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş bozmayı gerektirmiştir.