Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14033 K.2013/28030

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; "davacı tam kusurlu" bulunarak dava reddedilmiştir.

Davacının, evlilik birliğine ilişkin görevlerini (TMK.m.186/3) yerine getirmediği ve sadakat yükümlülüğünü (TMK.m.185/3) ihlal ettiği, bu sebeple kusurlu olduğu sabit ise de, davalının da hemen her tartışmalarında kocasına "şerefsiz, kavat, pezevenk" şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettiği ve barıştırma amacıyla aracılık yapanlara "davacıyı istemediğini" söylediği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu hale göre, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Bu sonuca ulaşılmasında davacının daha fazla kusurlu tutum ve davranışları yanında, davalının da yukarıda belirtilen koca ile aynı ağırlıkta olmayan kusuru etkili olmuştur.

Davalının "davacıyı istemediğini" beyan etmesi karşısında davaya karşı koyması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartları gerçekleşmiştir. O halde davanın kabulü ile tarafların, boşanmalarına (TMK.m.166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru olmamıştır.