Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14235 K.2013/19148

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, velayet ve iştirak nafakası yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadının temyiz dilekçesi davacı kocaya 21.11.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, ancak davacı yasada öngörülen (HUMK.md.433/2) 10 günlük süre geçtikten sonra 05.12.2012 tarihinde hükmü katılma yolu ile temyiz ettiğinden, davacı kocanın süresinde olmayan katılma yoluyla temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, toplanan delillerden; davalı kadının Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/24004 sayılı soruşturma dosyasında verdiği 28.10.2011 tarihli ifadesinde, "evliliği sürdürmek istediğini ve halen eşiyle beraber yaşadıklarını" söylediği, 13.02.2012 tarihinde davacı koca tarafından açılan dava sırasında ve davadan sonra da tarafların aynı evde yaşamaya devam ettikleri, mahkemenin kabulünün de bu yönde olduğu,

gerçekleşen bu duruma göre tarafların karşılıklı olarak birbirlerinden kaynaklanan kusurlu hareketleri affettikleri, en azından hoşgörü ile karşıladıkları anlaşılmaktadır. Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan olaylara dayanılarak boşanma kararı verilemez. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan, davacı kocanın boşanma davasının kabulü doğru bulunmamıştır.

b-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.