Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14281 K.2013/20167

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı koca tarafından her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılama, toplanan delillerle, davacı-davalı kocanın, davalı-davacı kadını istemediği, hakaret ettiği, bağımsız konut sağlamadığı, davalı-davacı kadının da eşine hakaret ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda, davacı-davalı kocanın, davalı-davacı kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında, davacı-davalı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın da boşanma davasının kabulüne karar verilecek yerde (TMK.md.166/1-2) yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru olmamıştır.