Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14380 K.2013/27619

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından, tazminatların miktarı ile reddedilen ziynet alacağı davası yönünden; davalı (koca) tarafından ise kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Kadının ziynet alacağı davasında; iddia ve savunmalara göre ispat yükü, davacı üzerindedir. Davacı (kadın) ziynet alacağına ilişkin davasını gösterdiği diğer delillerle kanıtlayamamış ise de, delil listesinde açıkça “yemin” deliline de dayanmıştır. Mahkemece davacının yemin deliline başvurulmadan, ziynet alacağı talebinin reddine karar verilmiştir. O halde bu taleple ilgili olarak davacıya Hukuk Muhakemeleri Kanununun 227. vd. maddeleri uyarınca yemin teklif hakkı hatırlatılarak, yemin teklif edildiği ve teklif davalı tarafından kabul edildiği takdirde; davalının Kanunda gösterilen usulde yemin işleminin yapılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.