Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14420 K.2013/27523

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından tazminatların miktarı yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md. 174/1) ve manevi (TMK.md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3- Davalı koca, davacı kadına miras yoluyla intikal eden taşınmazlar bulunduğunu, hissedar olduğu, bir arsa nedeniyle kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini ve yargılama sırasında işe girdiğini belirterek bu konulara ilişkin belge sunmuş bu hususların araştırılmasını istemiştir. Mahkemece; davacının çalışmadığı, düzenli bir geliri ve gelir getiren malvarlğı bulunmadığı gerekçesiyle lehine yoksulluk nafakası takdir edilmiştir. Davacı kadının düzenli ve sürekli gelir getiren bir işi ve adına kayıtlı taşınmazları bulunup bulunmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.