Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14477 K.2013/28567

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından kendi davasının reddi ve tedbir nafakası yönünden; davalı (kadın) tarafından ise kendi davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı -davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Davacı davalı kocanın barışma girişimi davalı-davacı kadın tarafından kabul edilmeyip, kadının kendi boşanma davasını devam ettirdiğinin anlaşılmasına göre; davalı-davacı kadının, eşini affettiğinden söz edilemez.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı davacı kadın boşanma davası açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davalı davacı kadının boşanma davasının kabulü ile boşanmaya (TMK. md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile kadının boşanma davasının reddi doğru bulunmamıştır.