Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/14496 K.2013/27699

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; tazminat ve yoksulluk nafakası miktarları ile ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı-davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-davacı kadın gösterdiği delillerle ziynet eşyası alacağı davasını kanıtlayamamış, davası reddedilmiştir. Ne var ki; davalı-davacı kadın delil listesinde "yemin" deliline de dayanmıştır. Bu nedenle davalı-davacı kadına, ziynetlerle ilgili iddiası bakımından, diğer tarafa yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak (HMK md. 227 vd.) sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile ziynetlerle ilgili talebin reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.