Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/15339 K.2014/1012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar 21.02.2011 tarihinde kesinleşen kararla anlaşmalı olarak boşanmış, küçüğün velayeti babaya verilmiş, davacı anne 10.08.2012 tarihinde velayetin kendisine verilmesi için bu davayı açmıştır. Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke çocuğun "üstün yararı" (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme md. 3; çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesi md. 1) dır.

Çocuğun üstün yararı belirlenirken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını da etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur.

Dosya kapsamından tarafların çocuk kırk günlük iken ayrıldıkları çocuğun boşanma hükmünün kesinleştiği tarihe kadar anne yanında kaldığı, boşanma aşamasında , annenin velayet hakkını sosyal güvencesi olmadığı için babaya vermeyi kabul ettiği, boşanma hükmü kesinleştikten sonra babanın birer aylık sürelerle çocuğun taraflarda kalma teklifini annenin kabul etmediği, bunun üzerine babanın icra kanalı ile çocuğu yanına aldığı anlaşılmaktadır.27.02.2013 tarihli sosyal inceleme raporunda çocuğun annenin yanında yaşamını sürdürmesinin çocuğun yüksek yararına olacağı ifade edilmiştir.

Davalı annenin velayet görevini yerine getirmesine engel bir durumu bulunmamaktadır. O halde, açıklanan ilkeler ve toplanan deliller göz önüne alındığında; davanın kabulü gerekirken, yetersiz gerekçe ile velayetin değiştirilmesi talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.