Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/15577 K.2013/28437

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından yoksulluk nafakası ve kişisel ilişki yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın tüm ; davacı kadının ise, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir,

2-Velayet kendine verilmeyen eş, ortak çocukla kişisel ilişki kurma hakkına sahiptir (TMK md. 182/1, 323). Toplanan delillerden babanın müşterek çocuğa sürekli şiddet uyguladığı, çocuğun kolunu yaktığı için ceza aldığı, benim öyle çocuğum yok dediği ve ayrılık sürecinde çocuğu hiç aramadığı iddia edilmiştir. Babanın bu tür davranışlarının çocuğun baba ile yalnız kalmaktan korkmasına yol açtığı iddia edildiğine göre, çocukla baba arasında kişisel ilişki düzenlenip düzenlenmeyeceğinin ve uygun olabilecek kişisel ilişki süresi konusunda mahkeme nezdindeki uzman veya uzmanlardan (4787 sayılı Kanun md. 5) rapor/görüş alınarak karar verilmesi gerekirken; baba ile çocuk arasında yazılı şekilde kişisel ilişki kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.