Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/16521 K.2013/29442

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından kusur belirlemesi, manevi tazminat ve nafakalar yönünden; davalı (kadın) tarafından ise reddedilen maddi tazminat, manevi tazminat miktarı ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tarafların çocuklarının bulunmadığı ve mahkemece de hükmün gerekçesinde ortak çocuklarının bulunmadığı açıkça belirtildiği halde, davalı kadın yararına hükmün kesinleşmesinden sonra takdir edilen nafakanın "yoksulluk" yerine "iştirak nafakası" olarak nitelendirilmesi doğru değil ise de, bu husus nafakanın yoksulluk nafakası niteliğinde olduğu dikkate alınarak bozma sebebi yapılmamış, yanılgıya işaret edilmekle yetinilmiş ve tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2- Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür.

Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 TBK.md.50 ve 52 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-İstek olmadığı halde, davalı kadın yararına hükmedilen manevi tazminat için faiz takdir edilmesi de doğru görülmemiştir.