Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/16940 K.2013/30009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (koca) tarafından manevi tazminatın miktarı, velayet düzenlemesi ve vekalet ücreti yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise, her iki davanın tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadının tam kusurlu olduğu kabul edilerek, davacı-davalı kocanın davasının kabulü, davalı-davacı kadının davasının ise reddi ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının birlik görevlerini yapmadığı, eşine hakaret ettiği ve onu aşağıladığı, buna karşılık davacı-davalı kocanın da eşine küfür ettiği ve şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kadının davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davasının reddi doğru bulunmamıştır.