Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/17464 K.2013/30179

Taraflar arasındaki "boşanma ve ziynet alacağına" ilişkin dava ile davalı tarafından bağımsız olarak açılan "boşanma" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; her iki dava, ziynetler ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve nafaka yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya az kusurlu olması yanında, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması da gerekir.

(TMK.m.174/1) Mahkemece "koca'nın eşini baba evine bırakıp bir daha aramadığı, bu durumun terk olarak değerlendirilmesi gerektiği" belirtilerek bu sebeple kadının boşanma davası kabul edilmiş, "kocanın eşini terk etmesinin evlilik birliği ve bütünlüğü içinde değerlendirildiğinde, kadının şahsi menfaatlerini ağır surette haleldar ettiği" gerekçesiyle kadın yararına manevi tazminata hükmedilmiştir.

Mahkemece, boşanma sebebi olarak kabul edilen olay, birlikte yaşamaktan kaçınmak olup, kadının kişilik haklarına saldırı oluşturmaz. Kişilik haklarına saldırı olarak görülebilecek başka bir hadise de ispat edilememiştir. Öyleyse kadının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile manevi tazminata hükmolunması doğru değildir.