Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/18210 K.2013/21830

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı koca tarafından maddi ve manevi tazminat, nafaka ve velayet yönünden; davalı kadın tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacının eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, davalının ise kocası ve ailesine sürekli asılsız ithamlarda bulunup ağır hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit derecede kusurludur.

Hal böyle iken davalının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de, davalının davacı ile aynı oranda kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı bu sebeple sonucu itibarıyla doğru olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin ( HUMK. md. 438/son) değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davalının boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği de sabit olduğuna göre davalı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir. 3-Boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olduğu halde davacı lehine Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi gereğince manevi tazminata hükmolunması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.