Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/18330 K.2014/609

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakaların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece; taraflar eşit kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmiş ise de; toplanan delillerden; kadının kocasına ağır hakaret ve aşağılamalarda bulunmasına karşılık, kocanın da eşini kovduğu, birlik görevlerini yerine getirmediği, şiddet uyguladığı, eşini sevmediğini söylediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kocanın ağır kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerekir.

Mahkemece, tarafların eşit kusurlu bulunmalarına yönelik kusur belirlemesi doğru değildir.

Ancak, davacı-davalı kadının az da olsa kusurlu olması ve evliliğin devamında yarar kalmaması nedeniyle Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğinden verilen boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olmakla, boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin düzeltilmek suretiyle (HUMK.md.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve davacı-davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davacı-davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda az kusurlu olduğu ve Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşullarının gerçekleştiği gözetilmeden, davacı-davalı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.