Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/18639 K.2014/518

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, diğer taraf yararına hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise lehine hükmedilen tazminatların ve nafakaların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda, davacı-davalı kocanın mahkemece kabul edilen kusurları yanında, eşine fiziksel şiddet uygulamasından dolayı mahkumiyet kararının verildiği ve kocanın bu eyleminin, kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğunun anlaşılmasına göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Dosyadaki kayıtlardan davalı-davacı kadının 05.10.2012 tarihinde bir alışveriş merkezinde çalışmaya başladığı ve aynı işyerinden 20.03.2012 tarihinde kendi isteği ile ayrıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı-davacı kadının gelir getiren mevcut bir işi varken kendi isteği ile ayrılması halinde yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır.