Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/18793 K.2013/22808

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından nafakalar, tazminatlar ile ziynetler yönünden; davalı-davacı koca tarafından ise her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacı-davalı kadının ziynetlere yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden mahkemece davalı-davacı kocaya yüklenen kusur karşısında davacı-davalı kadının da kocasının yüzünü çizdiği, onu aşağıladığı ve hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Davalı-davacı koca boşanmaya neden olan olaylarda daha ziyade kusurlu ise de kendi boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davalı-davacı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya karar verileceği yerde kocanın davasının reddi doğru görülmemiştir.