Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/19106 K.2014/870

Taraflar arasındaki "boşanma" ve bağımsız olarak açıkan "tedbir nafakasının artırılması" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından boşanma davasının reddi, kadın lehine hükmedilen ziynet alacağı ve nafaka yönünden; davalı (kadın) tarafından ise boşanma davasının reddi ve ziynet talebinin kısmen reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesinde düzenlenen anlaşmalı boşanma koşulları gerçekleşmedikçe davalı-davacının boşanmayı kabulünün hukuki sonuç doğurmayacağına (TMK md. 184/3) göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadın cevap dilekçesi ile ziynet alacağı talebinde bulunmuştur. Kadının ziynetler yönünden harcı verilerek usulüne uygun açılmış bir dava ve karşı davası bulunmamaktadır. Mahkemece bu talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı görülmüş ve bozmayı gerektirmiştir.