Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/19216 K.2014/3749

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların müşterek çocuğu Mert'in velayeti, boşanma kararıyla davalı (baba)'ya verilmiş, karar 20.1.2009 tarihinde kesinleşmiştir. Eldeki dava ise, 5.4.2012'de açılmıştır.

Davalının, velayetine bırakılan küçük Mert'i, boşanma kararından sonra yakınlarının yanında bırakıp yurt dışına gittiği ve iki buçuk yıla yakın bir süre küçüğün, babaanne ve büyükbabası yanında kaldığı ve onlar tarafından bakıldığı, yurt dışından döndükten sonra da başka bir kadınla birlikte yaşamaya başladığı, bu suretle babanın velayet görev ve sorumluluğunu doğrudan yerine getirmeyip, kendi ailesine bıraktığı, çocuğa yeterli ilgiyi göstermediği toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum ve davacının şartlarının, bu görev ve sorumluluğu yerine getirmesine elverişli olduğu, çocuğun üstün yararının da anne yanında bulunmasını gerektirdiği gözetilerek velayetin babadan alınıp anneye verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülerek davanın reddi doğru bulunmamıştır.