Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/19568 K.2014/1826

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; kocanın birleşen boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, tarafların eşit kusurlu kabul edilerek her iki davanın kabulü ile boşanmalarına karar verilmiştir. Toplanan delillerden; davalı-davacı kocanın eşini tehdit ettiği, eşinin hastalığı ile ilgilenmediği, ekonomik şiddet uyguladığı, buna karşılık davacı- davalı kadının da birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalı- davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Davalı-davacı kocanın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur.

Davacı- davalı kadının boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğundan kocanın birleşen davası yönünden verilen boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olup, davacı-davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK m. 438/son) karar verilmesi gerekmiş, kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yersiz bulunmuştur.

2- Yukarıda belirtilen olaylara göre, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi koşulları kadın yararına oluşmuştur. Bu duruma göre davacı-davalı kadın yararına uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle kadının tazminat isteklerinin reddi doğru bulunmamıştır.