Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/19948 K.2014/2504

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından yoksulluk nafakası yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın ortak konuttan ayrılıp birlik görevlerini yerine getirmediği, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, davalı-davacı kadının da eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı koca ağır kusurludur. Hal böyle iken, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek, bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının boşanmanın eki niteliğindeki maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) taleplerinin reddi doğru bulunmamıştır.