Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/20203 K.2014/1794

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı (koca) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; mahkemece, davalı-davacı kadının eşiyle barışma girişiminde bulunması nedeniyle yaşanan olayları hoşgörüyle karşılayıp affettiği ve bu olaylara dayalı olarak boşanma kararı verilemeyeceği belirtilerek davalı-karşı davacı kadının karşı davasının reddine karar verilmiş ise de; sosyal inceleme raporunda davalı-davacı kadından aktarılan barışmak istediği yönündeki beyanı barışma girişimi olup, barışma olarak kabul edilemez.

Davacı-karşı davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hastalığı ile ilgilenmediği, birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadın da boşanma davası açmakta haklıdır.

Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadın tarafından açılan karşı boşanma davasının da kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.