Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/20526 K.2014/3144

Taraflar arasındaki "karşılıklı boşanma" ve "çeyiz eşyalarının iadesi" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, yoksulluk nafakası, reddedilen çeyiz eşyalarına ilişkin talep ve ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece "davacı-davalı kadın ağır kusurlu" kabul edilerek her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kadının, ailesinin evlilik birliğine müdahalesine tepkisiz kaldığı, eşinin güvenini sarsacak davranışlarda bulunduğu, eşinin güvenilmez olduğunu söyleyerek aşağıladığı, davalı-davacı kocanın ise eşini tehdit ettiği, evden kovduğu, bebeğini kaybeden eşiyle ilgilenmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit derecede kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Hal böyle iken davacı-davalı kadının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; her iki dava yönünden verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru bulunduğundan boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin bu şekilde değiştirilerek onanmasına (HUMK.m.438/son) karar vermek gerekmiş ve davacı-davalı kadının ziynetlere ilişkin harcı verilerek usulüne uygun açılmış bir davası bulunmadığına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşit derecede kusurlu olan davalı-davacı koca yararına Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesindeki koşullar gerçekleşmediği halde manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı-davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.