Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/20634 K.2013/24267

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi, davacı kadın lehine hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının tedbir ve yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, güven sarsıcı davranışlarda bulunan davacı kadın ile fiilen ayrıldıklarında "evlendiğinde duldu" diye mesaj atan babasının, davacıya küfür etmesine tepki göstermeyen davalı koca eşit kusurludur. Hal böyleyken kusurun ağırlığının davalı kocada olduğunun kabulüyle koşulları oluşmadığı halde davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Davacı kadın, dava konusu ziynetlerin evi terk ederken zorla elinden alındığını, götürmesine engel olunduğunu ya da evde kaldığını ispat yükü altındadır. Davacı kadın altınların elinden alındığını ve evde kaldığını ispat edemediği gibi dinlenen davalı tanıkları takılarını takarak evden ayrıldığını beyan etmişler, davacı tanıkları ise davacı kadından duyumlarını aktarmışlardır. Gerçekleşen bu duruma göre ispat edilemeyen dava konusu ziynetler yönünden davanın reddi yerine kabulü bozmayı gerektirmiştir.