KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2013/21093 E., 2014/10400 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- Büyükçekmece l. Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 14.05.2013
- Numarası
- Esas no:2012/113 Karar no:2013/519
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 06.05.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı E.. P.. ile vekili Av. A. Ç. ve karşı taraf davacı-karşı davalı Ö.. P.. vekili Av. T geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Yapılan soruşturma ver toplanan delillerle boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadının tamamen kusurlu olduğu kabul edilerek, davacı-davalı kocanın davasının kabulü ile boşanmaya, davalı-davacı kadının karşılık boşanma davasının reddine karar verilmiş ise de; davalı-davacı kadının mahkemece belirlenen başka bir erkekle telefon görüşmeleri yapmak sureti ile güven sarsıcı davranışlarda bulunması yanında; davacı-davalı kocanın da eşine ve çocuklarına karşı birlik görevlerini ihmal ettiği ve ailesinin evlilik birliğine müdahalesine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır.
Bu halde taraflar arasında davacı-davalı kocadan kaynaklanan bir kısım davranışlar nedeniyle de ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı kadın da dava açmakta haklıdır.
Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kadın tarafından açılan karşılık davanın da kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2013/21093, K. 2014/10400, 6 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama