Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/21098 K.2014/3826

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından, kadının karşı davasının kabulü, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın, kadın tarafından açılan karşı boşanma davasının reddi gerektiği yönündeki temyiz itirazları yersizdir. 2-Davalı-karşı davacı kadının temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de, toplanan delillerden; davacı-karşı davalı (koca) tarafından hem terk (TMK md.164) hem de şiddetli geçimsizlik (TMK md. 166/1) hukuki sebebine dayalı olarak boşanma talep edilmiştir.

Davacı-karşı davalı (koca) 03.01.2012 tarihinde eşine Türk Medeni Kanununun 164. maddesi uyarınca terk ihtarı çekmiş, koca çektiği bu ihtarla eşinin önceki kusurlu davranışlarını affetmiş en azından hoşgörü ile karşılamıştır. Davalı-karşı davacı kadının ihtardan sonra gerçekleşen başkaca bir kusurunun varlığı da ispatlanamamıştır.

Bu durumda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda eşine şiddet uygulayan ve akrabalarıyla görüşmesini engellemek için telefonu kilitleyen kocanın tam kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken; tarafların eşit kusurlu kabul edilerek, davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1,2) isteklerinin bu sebeple reddi doğru olmamıştır.