Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/21663 K.2014/11094

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; velayet yönünden, davacı-davalı (koca) tarafından ise; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat istekleri yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 13.05.2014 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı Elif. ile vekili Av.H.

T..ve karşı taraf temyiz eden davacı-karşı davalı K.. A.. geldiler. Lüzum üzeri davalı-karşı davacı Av.Hüseyin Tuzcu'dan soruldu: Biz hükmün sadece velayete ilişkin bölümünü temyiz ettik, temyiz dilekçemizi bu şekilde açıklıyoruz dedi. Beyanı okundu imzası alındı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı (kadın)'ın velayete ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Müşterek çocuk Sedat ..2008 doğumlu olup, anne bakım ve şefkatine muhtaçtır. Tanık Sacide'nin beyanı annenin çocuğa fiziki şiddet uyguladığına kabule yeterli görülmemiştir. Davalı-davacı annenin velayet görevini ifada bir kusuru ve çocuğa karşı kötü davranışı ispat edilememiştir. Mahkemece yargılama sırasında görevlendirilen uzmanlardan alınan iki ayrı raporda da velayetin anneye verilmesinin çocuğun üstün yararına olacağı belirtilmiştir. Açıklanan nedenlerle velayetin davalı-davacı anne yerine, davacı-davalı babaya verilmesi bozmayı gerektirmiştir.