Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/21833 K.2014/4367

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından her iki boşanma davası ile ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Mahkemece davalı-davacı "kadın tam kusurlu" bulunarak, boşanma davası reddedilmiştir. Oysa, davacı-karşı davalı (koca)'nın, davalı-karşı davacı eşini ailesinin yanına bıraktığı birkaç kez ortak konuta gelen eşini müşterek konuta kabul etmediği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre davalı-davacı kadın da boşanma davası açmakta haklıdır. O halde, davalı-davacı kadın tarafından açılan karşı boşanma davasının da kabulü gerekir. Bu husus nazara alınmadan davalı-davacı kadının boşanma davasının reddi doğru bulunmamıştır.

2- Davalı-davacı kadın, davacı-davalı kocada bulunduğunu iddia ettiği ziynet eşyalarının aynen veya bedelinin tazminini talep etmiştir. Bu talep Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince boşanmanın eki niteliğindeki maddi tazminat niteliğinde olmayıp, ayrı harca tabi bağımsız bir taleptir. Başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün istekleri kapsar. Bu taleple ilgili nispi peşin harcın davalı-davacıya tamamlattırılması (Harçlar Kanunu md. 30 - 32 ); harç tamamlandığı takdirde gösterilen deliller değerlendirilip gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi; harç tamamlanmadığı takdirde ise anılan 32. madde uyarınca işlem yapılması gerekir. Bu gereklilik gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.