Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/21940 K.2013/25110

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı kadının dava dilekçesi ile sunduğu Diyarbakır Aile Mahkemesine ait 2011/245 D. iş esas ve aynı karar numaralı 06.06.2011 tarihli davalı koca hakkında 4320 sayılı Yasa nedeni ile verilen karar değerlendirildiğinde, davalı kocanın, davacı kadın ve müşterek çocuklara fiziksel şiddet uyguladığı, evlilik birliğine ait görevlerini yerine getirmediği, evden kovduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.