Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/21973 K.2014/4747

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; yoksulluk nafakası yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, boşanmaya Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesi gereğince karar verilmiş olduğunun ve davalı kadın lehine hükmedilen nafakanın dava tarihinden hükmün kesinleştiği tarihe kadar tedbir, hüküm kesinleştikten sonra yoksulluk nafakası olduğunun tabii olmasına göre, davacı kocanın tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; toplanan delillerden davacı kocanın eşine ve ortak çocuğa fiziksel şiddet uyguladığı, redle sonuçlanan davayı açarak geçimsizlik çıkardığı, davalı kadının da eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda her iki tarafta kusurlu olmakla birlikte davacı kocanın kadına göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteklerinin reddedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.