Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/22221 K.2013/30419

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının kendi boşanma davasının reddine ilişkin temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacı-davalı kadının, davalı-davacı kocanın kabul edilen boşanma davası ile fer'ilerine yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden davalı-davacı koca tarafından 12.12.2009 tarihinde Ankara 2. Aile Mahkemesinin 2009/1677 esas sayılı boşanma davası açıldığı ve kocanın bu davadan 13.05.2010 tarihinde feragat ettiği anlaşılmaktadır. Dinlenen tanık beyanları ve dosya içerisine alınan Ankara 10. Aile Mahkemesinin 2011/182 esas, 2011/915 karar sayılı dava dosyası içeriğinden tarafların feragat tarihinden sonra bir araya gelmedikleri sabittir.

Feragat ile feragat tarihinden önceki kadından kaynaklanan kusurların affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Affedilen ya da hoşgörü ile karşılanan olaylar boşanma sebebi yapılamaz.

Davalı-davacı koca tarafından feragat tarihi sonrasında kadından kaynaklanan ve boşanma sebebi sayılacak yeni bir olayın varlığının da kanıtlanamadığı hususu nazara alınmaksızın yazılı gerekçeyle davalı-davacı kocanın boşanma davasının kabulüyle boşanmaya hükmedilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.