Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/22541 K.2014/12260

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, tazminat talepleri hakkında verilen hüküm ve lehine hükmedilen nafakaların miktarları yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 03.06.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı Ferda Karaca vekili Av.M. B.. ve karşı taraf davacı-karşı davalı K.. K.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı (kadın)'ın, lehine hükmedilen nafakaların miktarlarına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece; "boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu" kabul edilmiş ve buna bağlı olarak davalı-karşı davacı (kadın)'ın tazminat talepleri reddedilmiştir. Kocanın açtığı boşanma davası, Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesinde yer alan fiili ayrılık sebebine dayanmaktadır. Mahkemece de, kocanın boşanma davası bu sebeple kabul edilmiştir.

Koca tarafından daha önce açılan boşanma davasının reddedildiği, kararın 05.06.2009 tarihinde kesinleştiği, bu tarihten başlayarak geçen üç yıllık süre zarfında ortak hayatın yeniden kurulamadığı tartışmasızdır. Fiili ayrılığa esas alınan boşanma davasının reddine ilişkin karar, "kadının kusurunun bulunmadığına" kesin hüküm oluşturur. Sözü edilen davadan önceki olaylar sebebiyle artık kadına kusur yüklenemez.

Ret kararının kesinleştiği tarihten sonraki fiili ayrılık süresi zarfında davalı-karşı davacı (kadın)'a atfedilebilecek bir kusur da ispatlanmadığına göre, boşanmaya sebep olan olaylarda kadının bir kusuru bulunmamaktadır. Hal böyleyken davalı-karşı davacı (kadın)'ın eşit kusurlu kabul edilmesi ve tazminat isteklerinin bu sebeple reddedilmesi doğru bulunmamıştır.