Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/22713 K.2014/6272

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından, kendi davasının reddi, kadının davasının kabulü ve fer'ileri yönünden; davacı-davalı (kadın) tarafından ise maddi ve manevi tazminat miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Temyiz edilen karar temyiz eden davacı-davalı kadına 24.09.2013 tarihinde, davalı davacı kocanın temyiz dilekçesi ise 30.09.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, fakat söz konusu karar yasada öngörülen (HUMK md. 432) 15 günlük temyiz süresi ve 10 günlük katılma yoluyla temyiz süresi (HUMK md. 433/2) geçtikten sonra 08.11.2013 tarihinde verilen dilekçe ile temyiz edilmiştir. Bu sürelerden sonra verilen dilekçedeki itirazların temyizen incelenmesi artık mümkün değildir. Bu nedenle davacı-davalı kadının süresinde olmayan temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı-davacı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın eşine zaman zaman fiziksel şiddet uyguladığı, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu buna karşılık davacı-davalı kadının da eşine hakaret ve tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen olaylar karşısında davalı-davacı koca da dava açmakta haklıdır. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Davalı-davacı kocanın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi doğru görülmemiştir.