Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/22817 K.2014/5446

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından, nafakalar ve manevi tazminatın miktarı, ziynetlerin miktarı ile eşya alacağı yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmanın eki niteliğindeki manevi tazminat boşanma hükmünün kesinleşmesi ile muaccel hale (ödenebilir) gelir. Manevi tazminata boşanma hükmünün kesinleşme tarihi olan 25.02.2013 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, 15.11.2012 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi doğru olmamıştır.

3-Davacı kadın çeyiz eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde bedelini talep etmiş, eşya listesini dava dilekçesine eklemiştir. Toplanan delillerden, davacı kadının koca tarafından uçakla Diyarbakır’a getirilip, Tatvan’a giderken yolda eşini terk ettiği sabit olmuştur. Bu durumda kadının çeyiz eşyalarının kocada kaldığının kabulü gerekir. Mahkemece talep edilen eşyalar üzerinde bilirkişi incelemesi yapılarak alınacak rapor doğrultusunda bu istemin kabulüne karar vermek gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.