Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/22974 K.2013/27246

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (koca) tarafından tamamına yönelik olarak, davacı (kadın) tarafından da, kusura ilişkin gerekçesi ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar “eşit kusurlu” kabul edilmişlerdir. Oysa, davalının en son 2011 yılı Ağustos ayında eşine fiziki şiddet uyguladığı, öncesinde de “orospu” şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettiği, davacının da kocasına “pezevenk” dediği yapılan soruşturma ve toplanan delilerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, davalının, davacıya göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyleyken tarafların “eşit kusurlu” kabul edilmeleri ve buna bağlı olarak davacının tazminat taleplerinin reddedilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece yapılacak iş; az kusurlu olan davacı yararına, boşanma sebebiyle mevcut ve beklenen yararlarının zedelenmiş olması ve kişilik haklarına saldırı nazara alınarak, uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminata hükmetmekten ibarettir.

Bu husus nazara alınmadan davacının tazminat taleplerinin reddi usul ve yasaya aykırıdır.