Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/23049 K.2014/6231

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; dava ve karşı dava kabul edilmiş, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Taraflar boşanmaya sebebiyet veren olaylarda “eşit kusurlu” sayılmışlardır. Oysa, davalı-karşı davacı (koca)’nın, ergin ve bekar erkek kardeşinin kendileriyle birlikte kalmasında ısrarcı olduğu, kadının bu durumdan rahatsızlığını kocasına belirtmesine rağmen, kocanın bunu kale almadığı ve kardeşinin kendileriyle birlikte yaşamalarına izin verdiği anlaşılmaktadır. Koca, açıklanan bu tutumu sebebiyle boşanmaya sebep olan olaylarda eşine göre daha fazla kusurlu kabul edilmeli ve kadının tazminat talepleri buna göre değerlendirilmelidir. Bu husus nazara alınmadan kadının koca ile aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve tazminat isteklerinin bu gerekçe ile reddedilmesi doğru bulunmamıştır.