Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/23526 K.2014/6741

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her iki boşanma davası fer'ileri, ev eşyası ve ziynetler hakkında verilen tefrik kararı yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise nafakaların ve tazminatların miktarları ile kabul edilen tazminatlar için vekalet ücreti verilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma ilamının hüküm kısmında taraflara ait kimlik bilgileri yer almamış ise de, kararın başlık kısmında bu bilgilerin yer aldığı ve infazının bu sebeple mümkün bulunmasına, yine boşanma davası içinde talep edilen ve hüküm altına alınan ve boşanmanın eki sayılan Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesinden kaynaklanan tazminatların reddi veya kabulü halinde taraflar lehine ayrıca vekalet ücreti takdir edilemeyeceğinin tabii bulunmasına göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma davası içinde istenen ve hüküm altına alınan tazminatlar (TMK md. 174/1-2) boşanma ilamının kesinleşmesi ile ödenir hale gelir. Faizin de bu tarihten itibaren başlatılması gerekirken, davalı-davacı kadın lehine hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminatlara dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi yanlış olmuştur. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyip hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir (HUMK md. 438/7).