Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/23644 K.2014/6693

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından kendi boşanma davasının reddi ve tedbir nafakası yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise karşı boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kocanın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı kadının temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemede;

a)Davacı, Türk Medeni Kanununun 165. maddesi gereğince akıl hastalığı sebebine dayalı olarak açmış olduğu davayı yargılama aşamasında ıslah ederek Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi gereğince şiddetli geçimsizlik nedenine dayandırmıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında delillerin Türk Medeni Kanununun 166. maddesi çerçevesinde de değerlendirilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, hatalı nitelendirme ile kadının boşanma davasının reddi doğru görülmemiştir.

b)Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.