Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/24049 K.2014/11124

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ile kendisinin reddedilen tazminat talepleri yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı (koca), daha ağır kusurlu kabul edilerek her iki boşanma davasının kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı (kadın)'ın eşine sürekli hakaret edip, aşağıladığı, basit nitelikte fiziksel şiddet eyleminde bulunduğu, davacı-davalı (koca)'nın ise, eşine sürekli hakaret edip, cinsel birliktelikten kaçındığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Durum böyleyken davacı-davalı (koca)'nın ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de, eşit kusur halinde de boşanmaya karar verilebileceğinden boşanma hükmünün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK md. 438/son) bu nedenle davalı-davacı (kadın)'ın tüm, davacı-davalı (koca)'nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda açıklandığı üzere taraflar boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilemez (TMK md. 174/1-2). Bu yön nazara alınmadan davacı-davalı (koca) ağır kusurlu kabul edilerek davalı-davacı (kadın) yararına maddi ve manevi tazminata karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.