Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/2405 K.2013/14996

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davalı karşı davacı kadının, eşinin kusurlu davranışlarını hoşgörü ile karşılaması nedeniyle davacı karşı davalı kocanın davasının kabulüne, davalı karşı davacı kadının davasının ise reddine karar verilmiştir.

Davalı karşı davacı kadının; hamile olduğu dönemde bebeğinin aldırılmaması, bebeğinin aile ortamı içerisinde dünyaya gelmesini sağlamaya yönelik davranışlarının davacı karşı davalı kocanın kusurlu davranışlarını hoşgörü ile karşılama olarak kabul edilmesine imkan bulunmamaktadır.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı karşı davacı kadının, eşine önceki evliliğinden olan çocuğunu evlat edinmesi için baskı uyguladığı, eşinin annesine hakaret ettiği, eşinin ailesinin ortak konuta gelmesini istemediği, davacı karşı davalı kocanın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı, evden kovduğu ve kürtaj yaptırmaya zorladığı anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında, davalı karşı davacı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün bulunmamasına göre kadının davasının da kabulü gerekirken (TMK. md. 166/1) yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.