Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/24614 K.2013/28894

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından; yoksulluk nafakası talebinin reddi ve tazminat miktarları yönünden, davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise; her iki boşanma davası, boşanmanın fer'ileri ve ziynetlerin iadesi yönünden temyiz edilmiş olup, davalı-davacı temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması talebinde bulunmuş ise de 08.07.2013 tarihli dilekçe ile duruşma isteğinden vazgeçtiği anlaşıldığından, davalı-karşı davacı tarafın duruşma isteğinin reddine, dosya üzerinde inceleme yapılmasına karar verilip, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-karşı davacı koca vekili 21.11.2013 havale tarihli dilekçe ile boşanmaya ilişkin temyiz taleplerinden feragat ettiğini bildirdiğinden, davalı-karşı davacı kocanın, kadının boşanma davasının kabulü ve kendi boşanma davasının reddine yönelik temyiz talebinin feragat nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Tarafların temyizine hasren yapılan incelemeye gelince;

a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davacı-karşı davalı kadının iadesini talep ettiği ziynetler içerisinde inci kolye bulunmamaktadır. Ayrıca davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesi ile düğünde takılan ziynetlerin ve nakit paranın aynen iadesi aksi halde fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 5000 TL talep etmiş, bedele yönelik talebini 13.12.2012 tarihinde usulüne uygun ıslah talebi ile 19.608 TL'ye yükseltmiştir.

Kadının inci kolye isteği olmadığı halde talep aşılarak (HMK.m.26) karar verilmesi doğru olmadığı gibi, ıslah edilen kısım için ıslah tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken kabul edilen miktarın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi usul ve yasaya aykırıdır. Ancak bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönlerden düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir. (HUMK.md.438/7)