Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/24895 K.2014/8256

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; katılma yoluyla nafakaların miktarı, tazminatlar ve reddedilen ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı koca, temyiz dilekçesi ile sadece kabul edilen boşanma davası ile ferilerini temyiz etmiş, davacı kadın ise buna karşılık süresinde vermiş olduğu katılma yoluyla temyiz dilekçesinde kendisi yararına hükmedilen tazminatlar ve nafakaların miktarı ile ziynet alacağı davasının reddini temyiz etmiştir. Katılma yoluyla temyiz isteği asıl temyiz isteğine sıkı sıkıya bağlıdır. Davalının ziynet alacağı davasını temyiz etmemesi karşısında davacının katılma yoluyla ziynet al acağı davasına yönelik temyiz isteğinin incelenemeyeceği anlaşıldığından davacı kadının ziynet alacağı davasına yönelik temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Tarafların temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemeye gelince;

a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.