KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2013/24942 E., 2013/29709 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Aralık 2013
- Mahkemesi
- Yozgat 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 12.02.2013
- Numarası
- Esas no:2011/683 Karar no:2013/57
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı koca tarafından; kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar ve çeyiz eşyası alacağı yönünden, davacı kadın tarafından ise; tazminat ve nafakaların miktarı ile yoksulluk nafakasının gelecek yıllarda ne miktarda olacağının kararlaştırılmaması yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Davacı kadın hakkında kolluk tarafından düzenlenen ekonomik ve sosyal durum araştırmasına ilişkin tutanakta kadının çalışmadığı belirtilmiş ise de, SGK hizmet dökümünden davacının 2012 yılının 10. ayında çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davacı kadının usulünce ekonomik ve sosyal durumu araştırılarak; boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin (TMK.md.175) belirlenmesi, gerçekleşecek sonucuna göre davacı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2013/24942, K. 2013/29709, 16 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama