Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/25037 K.2014/8790

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı(kadın) tarafından kendi boşanma davasının reddi yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise katılma yolu ile kendisinin reddedilen boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı-davalı kadın, temyiz dilekçesi ile sadece kendisinin reddedilen boşanma davasını temyiz etmiş, davalı-davacı koca ise buna karşılık süresinde vermiş olduğu katılma yoluyla temyiz dilekçesinde kendisinin boşanma davasının reddini temyiz etmiştir. Katılma yoluyla temyiz isteği asıl temyiz isteğine sıkı sıkıya bağlıdır. Davacı-davalı kadının, kocanın boşanma davasının reddini temyiz etmemesi karşısında davalı-davacı kocanın katılma yoluyla kendi davasına yönelik temyiz isteğinin incelenemeyeceği anlaşıldığından davalı-davacı kocanın kendi boşanma davasına yönelik temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı-davalı kadının temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemeye gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.