Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/25255 K.2014/14731

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar, reddedilen kendi tazminat talepleri, nafakalar, velayet ve reddedilen ziynet eşya alacağı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 27.06.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı B.. D.. vekili Av. S. B.. Savucu ve karşı taraf davacı-karşı davalı S.. D.. vekili Av. Y .Y.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya az kusurlu olmasının yanında, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması da gerekir (TMK.md. 174/2). Boşanmaya sebep olan olaylar bu nitelikte değilse manevi tazminata hükmedilemez. Davalı-davacı kocanın, bağımsız konut açmaması, tek başına davacı-davalı kadının kişilik haklarına saldırı olarak değerlendirilemez. Manevi tazminata hükınedilmesini gerektirecek başka bir olayın varlığı da kanıtlanmamıştır. Salt boşanmış olmak ya da bunun sebebiyet verdiği üzüntü manevi tazminatı gerektirmez. Öyleyse, davacı-davalı kadının manevi tazminat talebinin reddi gerekir. Bu husus nazara alınmadan kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Olayları açıklamak taraflara, hukuki nitelendirme hakime aittir (HMK md. 33). Davalı-davacı kocanın ziynetlere ilişkin alacak istemi bağıştan rücu (e.B.K.244, 6908 s. TBK.md.295) niteliğinde olup, Borçlar Kanunununa dayanmaktadır. Talep, Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine İlişkin 4787 sayılı Kanunun 4. maddesinde yer alan aile hukukundan kaynaklanan dava ve işlerden olmayıp; Asliye Hukuk mahkemesi görevlidir. Ka kamu düzenine İlişkin olup, yargılamanın her aşamasında re’sen gözetilir. Bu bakımdan, davalı-davacı kocanın bu talebi ile ilgili olarak görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Davalı-davacı koca, birleşen davasında, boşanmanın yanında, düğün sırasında kadına takılan altınların kadın tarafından götürüldüğünü belirterek, dilekçesinde miktarı ve değerini gösterdiği altınların aynen olmadığı takdirde 10.000 TL. bedelinin tahsiline karar verilmesini talep etmiş, mahkemece, bu altınların düğünde kadına takıldığından ona ait olduğunu belirterek bu talebin reddine karar vermiştir.

Dava dilekçesinden ve dosya kapsamından da anlaşılacağı üzere davaya konu edilen takıların düğünde, davetliler tarafından kadına takıldığı konusunda taraflar arasında da bir ihtilaf bulunmamaktadır. Davaya konu edilen takıların davalı-davacı koca tarafından eşine bağışlandığına veya bu altınların karısına verildiğine dair her hangi bir iddia veya kanıt da bulunmamaktadır. O halde, düğünde davetliler tarafından takılan altınlar bağış olarak düşünülemeyeceğine göre, bu talep “bağıştan rücu” niteliğinde de kabul edilemez. Davalı-davacı kocanın altınları yönünden talebinin mahkemece reddi yönündeki gerekçesinin doğru olduğunu ve onanmasına gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun ziynetler yönündeki bozma görüşüne katılmıyorum.