Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/25300 K.2013/30332

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından boşanma ve fer'ileri yönünden; davacı (koca) tarafından ise velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı kadının başka bir erkekle telefonla mesajlaşmak suretiyle güven sarsıcı davranış içerisinde bulunduğu, eşinin elini ısırdığı, davacı kocanın ise eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve eşini istemediğini söyleyerek ailesine teslim ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerekir.

Hal böyleyken davalının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değilse de, davalı kadının da davacıyla aynı oranda kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, verilen boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olup, davacı kocanın tüm, davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK. md. 438/son) karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Tarafların boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, eşit kusurlu eş yararına manevi tazminata hükmedilemez. Davacı kocanın manevi tazminat isteminin reddi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir. 3-Davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği sabit olduğuna göre, davalı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına ( TMK. md. 175) hükmedilmesi gerekirken, isteğin reddi bozmayı gerektirmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Yerel mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu düşüncesindeyiz. Bu nedenle değerli çoğunluğun bozma düşüncesine katıl